مذهبى شناختى دارند و نه از كفر و انكار شرايع . با پشتوانهء اين فطرت ، خداوند انبياء را مىفرستد تا بندگان او را به ايمان دعوت كنند . در برابر اين دعوت برخى از رهبرى اللَّه بهره‌مند مىشوند و برخى از هدايت حق بدور مىمانند . شرح - سؤال راوى بر اساس عقيدهء جبر است . اهل سنت تصور مىكنند كه مرحلهء كفر و ايمان بر پايهء تقديرات الهى استوار است كه اگر خداوند ايمان را در دل كسى بيافريند ، مؤمن مىشود و اگر كفر و نفاق را در دل كسى بيافريند كافر و منافق خواهد شد . بر اساس اين تصور ، موضوع ديگرى پيش مىآيد كه برخى اشخاص ايمان مىآورند و در ايمان خود خالص و پا بر جا هستند ، ولى در فتنه و آزمايش از ايمان دست مىكشند و به كفر ملحق مىشوند . اگر اين ايمان از جانب خدا در دل مؤمن ثبت شده است ، چرا سلب مىشود و جاى خود را به كفر مىدهد ؟ پاسخ امام صادق در اين حديث مبتنى بر انكار جبر و اثبات اختيار بشر است با اين توضيح كه : خداوند عزت خمير مايهء بشر را با فطرت توحيد آغشته است تا راهى به سوى ايمان داشته باشد . آنگاه انبياء را مىفرستد تا مردم را به سوى ايمان دعوت كنند ، افراد بشر صاحب - اختيارند كه دعوت انبيا را بپذيرند و از فطرت توحيد و راهنمائى مقام رسالت بهره‌مند شوند ، يا نپذيرند و فطرت توحيد را آلودهء زنگار كفر و معاصى نمايند . وسوسه‌هاى شيطانى ( 424 ) 2 - به ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفتم : گاهى تصورات كفر آميزى